Zdroje były osadą smolną w starostwie świeckim. Gdy skończyły się surowce, w tym miejscu zostało pustkowie, które z czasem zmieniło się w osadę rolniczą. W 1730 roku starosta świecki oddał Zdroje Mateuszowi Suchomskiemu razem z prawem do chowu owiec i do warzenia piwa, a wytwarzanie smoły trwało dalej w niewielkim zakresie. W 1773 roku Zdroje liczyły 5 gospodarstw, które oprócz uprawy roli hodowały konie, bydło, owce i świnie.
Po pierwszym rozbiorze osiadło tu kilka rodzin niemieckich ewangelików. Melioracja i karczowanie terenu pozwoliły wsi się rozrastać. Szkoła działała od 1865 roku. Pod koniec XIX wieku przyszła epidemia cholery, a po niej trudne lata, w których ludzie wyjeżdżali w poszukiwaniu zarobku. Zdroje należały do parafii w Śliwicach; budowę własnego kościoła zaczęto przed I wojną światową, ale z powodu przeszkód ze strony władz niemieckich ukończono ją dopiero w 1919 roku.
W dwudziestoleciu międzywojennym rozwinęło się rzemiosło: było tu 6 zakładów rzemieślniczych, po 2 masarnie i piekarnie, kuźnia i zajazd, a mieszkańców obsługiwała Kasa Stefczyka. W 1940 roku polskie warsztaty we wsi zamknięto.
Zachowało się 7 zagród z drewnianymi chałupami, w tym chałupa z połowy XIX wieku z murem szachulcowym, oraz stodoła o kamiennych ścianach. Stoją tu kościół pw. św. Mateusza, cmentarna kaplica domkowa z cegły i drewna oraz kapliczka św. Rocha poświęcona ofiarom cholery. W 1903 roku przyszedł tu na świat Józef Dambek, który w 1940 roku założył TOW „Gryf Kaszubski”, od 1942 roku noszącą nazwę „Gryf Pomorski”.
