Początki osady łączy się prawdopodobnie ze służbą na rzecz sąsiedniej wsi rycerskiej Trzebciny. W 1887 roku Ludwichowo nawiedziła epidemia tyfusu, a na początku XX wieku cholera. Zmarłych grzebano w Zdrojach, na miejscu nazywanym „cholerykiem”. Wielu mieszkańców wyjechało w poszukiwaniu pracy do Niemiec i Francji.
W latach trzydziestych, poza kryzysem gospodarczym, wieś wielokrotnie dotykały pożary, groźne dla drewnianych domów. Między wojnami zaczęli tu przyjeżdżać letnicy. Po II wojnie światowej zbudowano drogę bitą z Trzebcin przez Ludwichowo do Zdrojów, a wieś dostała prąd, telefony i połączenie autobusowe. Ludwichowo jest częścią parafii w Zdrojach.
Z dawnego budownictwa Borowiaków przetrwała kryta strzechą chata z końca XVIII wieku, w której niegdyś mieściła się leśniczówka. Na podwórzu stoi ziemianka zwana sklepem, służąca za spiżarnię. Zabytkami są też drewniano-gliniany dom z początku XX wieku i przydrożny krzyż z 1905 roku.
