Najstarsze zapiski, w których pojawia się nazwa Suminy, pochodzą prawdopodobnie z XIV wieku i dotyczą Johannesa von Sumin. Źródła z XVI i XVII wieku wspominają majątek Szczęsnego Sumińskiego i karczmę Michała Platy. Gdy w 1772 roku tereny przejęła administracja pruska, w katastrze podatkowym zapisano kilka niemieckich nazwisk. Stary Sumin składał się z 5 domów, w których mieszkało po 15 katolików i ewangelików.
W 1865 roku istniała tu szkoła prowadzona przez jednego nauczyciela; uczyły się w niej dzieci z Nowego Młyna, ze Starego Sumina oraz z sąsiednich majątków Zamarte i Zalesie. W dwudziestoleciu międzywojennym działały tu kółko rolnicze, gniazdo „Sokoła”, biblioteka TCL, karczma i warsztaty rzemieślnicze. W czasie II wojny światowej zginęło wielu mieszkańców. Wśród ofiar był kierownik szkoły Władysław Kilichowski, którego rozstrzelano w Rudzkim Moście. Kilka rodzin trafiło do obozu w Potulicach.
Nowy Sumin to miejsce urodzenia dr. Ottona Steinborna, który jako pierwszy pełnił funkcję komisarycznego prezydenta Torunia. Jan Bona, pochodzący ze Starego Sumina, był działaczem niepodległościowym i społecznikiem, drukarzem i wydawcą „Kuriera Narodowego”. Na budynku dawnej szkoły umieszczono tablice poświęcone Ottonowi Steinbornowi i Władysławowi Kilichowskiemu.
W obu wsiach są cmentarze ewangelickie. W Starym Suminie leży Jezioro Zadworne i stoi przebudowany dworek po rodzinie Caspari, który później należał do kolejnych właścicieli. Przez Nowy Sumin przebiega 18. południk.
