Ostrowo zaczęło się prawdopodobnie jako pustkowie z jednym piecem smolnym, założone na wzniesieniu wśród bagien. Po przejęciu tych ziem przez administrację pruską zaczęli się tu osiedlać Niemcy, którzy zmienili wieś pod względem gospodarczym i kulturowym. W 1875 roku Ostrowo miało 176 mieszkańców. Na początku XX wieku postawiono budynek szkoły i założono spółkę wodną.
Przed I wojną światową na prace sezonowe do Niemiec wyjeżdżały przede wszystkim polskie kobiety. Po wojnie przyszedł kryzys, w którym lepiej radzili sobie Niemcy, wspierani przez Bank Republiki Weimarskiej. Między wojnami Andrzej Siennicki prowadził tu zakład budowlany zatrudniający 3 osoby, był też kołodziej, szewc i sklep. Mężczyźni najmowali się do budowy linii kolejowych.
W pierwszych dniach II wojny światowej Selbstschutz zamordował żydowską rodzinę Bergerów. Na wojnie zginęło kilku mężczyzn, wcielonych najpierw do armii polskiej, następnie do niemieckiej. W lutym 1945 roku w okolicy toczyły się ciężkie walki oddziałów II Frontu Białoruskiego z jednostkami SS. Szkoła wznowiła pracę tuż po wojnie.
Z dawnej zabudowy przetrwały 4 drewniane chałupy z drugiej połowy XIX wieku; jest tu również cmentarz ewangelicki.
