Najwcześniejszy zapis, z 1335 roku, dotyczy starej osady rycerskiej lokowanej na prawie polskim i określonej jako wieś graniczna. W 1362 roku Otton i Ścibor otrzymali ziemię na prawie chełmińskim, a w zamian mieli pełnić służbę rycerską i wykonywać świadczenia dla Zakonu. II pokój toruński przyłączył Wieszczyce do Polski.
Lustracja starostwa z 1570 roku odnotowała 3 karczmy, a dobra były podzielone między Wojciecha Łytkowskiego, Andrzeja Wieckiego i Wojciecha Wieszyckiego. W XVIII wieku właścicielem został Komierowski, do którego należała też Przyrowa. Od połowy XIX wieku w folwarku chowano bydło i owce, pracowały mleczarnia i cegielnia. Pod koniec XIX wieku dobra weszły w skład posiadłości Wehrów, rodziny niemieckiej.
W 1938 roku majątek przeznaczono do parcelacji zaplanowanej na 1939 rok. Przeszkodziła w tym wojna, a po 1945 roku Skarb Państwa przejął mienie niemieckie i w Wieszczycach utworzono Państwowe Gospodarstwo Rolne. Wieś zelektryfikowano, powstały bloki dla pracowników, klub sportowy „Żywia” i zakładowa świetlica. Po upadku PGR majątek przeszedł w ręce pracowników.
