Osadę założył w XIII wieku arcybiskup gnieźnieński na rozległej polanie w Puszczy Tucholskiej i lokował ją na prawie polskim. Później wieś przeszła pod władzę Krzyżaków, należała do komturstwa świeckiego i leżała na granicy. W XVI, XVII i XVIII wieku dzierżawili ją Andrzej Łukocki, Stefan Gramowski i Wałdowski.
Od początku Sucha miała znaczenie gospodarcze, bo w tutejszym folwarku warzono piwo i wytwarzano gorzałkę dla okolicznych wsi. Gorzelnia stała prawdopodobnie nad strugą łączącą Jezioro Wielkie Suskie z Małym Suskim. W 1723 roku wieś przejęli chłopi, a dwór z połową włóki wydzierżawili polskiemu szlachcicowi Borzyszkowskiemu. Uprawiano ziemię i hodowano konie, bydło rogate oraz świnie. W XIX wieku otwarto we wsi szkołę i pocztę.
We wsi stoi kościół parafialny pw. św. Maksymiliana Kolbego. Na terenie leśnictwa Sielanka, kilometr od zabudowań, leży głaz narzutowy o obwodzie 15 m, największy w powiecie tucholskim. W Suchej i okolicy zachowało się kilka drewnianych chałup i budynków gospodarczych. Jedną z zagród, chałupę podcieniową ze stajnią z pierwszej połowy XIX wieku, przeniesiono do Parku Etnograficznego w Toruniu.
