Właścicielem Lubiewa od 1344 do 1772 roku było arcybiskupstwo gnieźnieńskie. Po II pokoju toruńskim wieś razem z sąsiednimi ziemiami stanowiła część arcybiskupiego latyfundium. Mieszkali tu gburzy, zagrodnicy i komornicy, pracowali bartnik, bednarz, młynarz, kołodziej i borowy, a z łąk korzystano wspólnie. Najwięcej przywilejów mieli sołtysi: sołectwo było dziedziczne, choć wiązało się z powinnościami wobec zwierzchności kościelnej i pozostałych mieszkańców. Były tu dwie karczmy i młyn, a od połowy XVII wieku szkoła. Od 1818 roku do lat trzydziestych XX wieku wieś leżała w powiecie świeckim.
Pierwszy kościół, drewniany, zbudowano w XIV wieku. Następne świątynie niszczyły pożary, ostatni raz w 1836 roku. Murowany kościół pw. św. Mikołaja powstał w latach 1841-1842, a wieżę dostawiono do niego w 1861 roku. Ta halowa, trzynawowa budowla stoi w najwyżej położonym miejscu wsi i mieści wiele zabytków sztuki sakralnej, obok leży cmentarz parafialny. Do 1945 roku był w Lubiewie także kościół ewangelicki ze spiczastą wieżą. Spłonął w lutym 1945 roku podczas walk o wieś, ocalała tylko plebania.
Pod zaborami działały tu biblioteka TCL, Bank Ludowy, kółko rolnicze i straż pożarna, a w latach 1906-1908 tutejsi uczniowie przyłączyli się do strajków szkolnych, okazując swoją przynależność narodową. Między wojnami pracowało około 30 warsztatów rzemieślniczych, a Towarzystwo Samodzielnych Rzemieślników prowadziło Dokształcającą Szkołę Zawodową. Istniały też polskie towarzystwa katolickie, młodzieżowe i kulturalne.
W czasie II wojny światowej osiedlano w Lubiewie Niemców z Besarabii. Walki o wieś trwały od 29 stycznia do 10 lutego 1945 roku i wygrała je Armia Czerwona. Po odbudowie powstały dom kultury, szkoła rolnicza i klub sportowy. Wśród gęsto stojących domów przetrwało wiele zabytkowych budowli z czerwonej cegły.
