Przywilej lokacyjny otrzymał w 1344 roku sołtys Henryk z rąk komtura Konrada Vullenkopa. W Rzeczypospolitej szlacheckiej Bladowo należało do dóbr starostwa tucholskiego. Druga wojna szwedzka doprowadziła wieś do upadku. W 1765 roku starosta Jerzy Wilhelm Goltz zrezygnował z praw do Bladowa i Koślinki, a nabył Kiełpin z karczmą i pobliskie Wymysłowo.
Szkoła istniała tu od 1865 roku. W 1888 roku do Bladowa dotarła epidemia cholery, która ogarnęła wtedy Europę. Przed 1939 rokiem we wsi pracowały cztery zakłady rzemieślnicze. Po wojnie wznowiono działalność kulturalną: działały zespół „Bladowiacy”, chór szkolny i zespół mandolinistów.
