To dawna wieś rycerska, którą Mściwój II przeznaczył na uposażenie kościoła pw. św. Bartłomieja w Tucholi, konsekrowanego w 1287 roku. Z zapisów w gnieźnieńskich aktach konsystorskich z 1344 i 1555 roku wynika, że z majątku korzystał kościół. Po włączeniu Pomorza do Prus (1772) wieś stała się w 1789 roku na pewien czas własnością prywatną, a w 1880 roku wróciła do proboszcza tucholskiego. Od 1861 roku dzierżawcą majątku był Teodor Dembiński, do którego należały dobra Zamarte i Zalesie; to on wzniósł tu dwór oraz zabudowania gospodarcze.
W 1876 roku na wzgórzu na północ od wsi natrafiono na cmentarzysko z wczesnej epoki żelaza z grobami skrzynkowymi. W czasie okupacji majątkiem jako powiernik zarządzał Niemiec Grigel z towarzystwa „Ostland”. Po wojnie ziemię i zabudowania upaństwowiono; powstało PGR, a potem Zakład Rolny Białowieża, obejmujący kilka gospodarstw. W latach jego prosperity zbudowano bloki mieszkalne. W latach dziewięćdziesiątych gospodarstwa zakładu przeszły na samodzielny rozrachunek.
