Kamienne siekierki i toporki z wykopalisk wskazują, że ludzie osiedlili się tu najpewniej już w neolicie. W 1330 roku komtur tucholski Dietrich von Lichtenhain nadał tę ziemię rycerzowi Janowi; wieś nazywała się wtedy Macker, a granicę nadania wyznaczała rzeka Niechwaszcz. W XV wieku Mokre było wsią rycerską, w połowie XVI wieku należało do Mokierskich. Pierwszą kaplicę we wsi wzniesiono w 1761 roku z fundacji Michała Pawłowskiego, a w 1766 roku odłączono ją od dworu.
W XIX wieku, pod zaborem pruskim, napływali tu osadnicy niemieccy i powstał kościół ewangelicki. W drugiej połowie stulecia wieś liczyła 293 mieszkańców i 53 budynki, z czego 24 mieszkalne, a na początku XX wieku ewangelicy mieli już przewagę nad katolikami. W latach 1918-1945 żadna miejscowość w gminie Czersk i gminach sąsiednich nie miała tak licznej ludności niemieckiej; do 1945 roku działały tu niemieckie organizacje, między innymi Landsbund Weichselgau i Jungdeutsche Partei. Linię kolejową Czersk-Bąk, otwartą w 1928 roku, poprowadzono przez grunty sołectwa na wschód od wsi, ale przystanku w Mokrem nie urządzono.
Gdy po wojnie Niemcy opuścili wieś, w latach 50. XX wieku rozebrano kościół ewangelicki, a z jego cegły postawiono szkoły w Malachinie i Gotelpiu. Kaplicę rozbudowano w 1970 roku, w latach 70. zbudowano nowy kościół katolicki, a w 1976 roku powołano parafię. Z dawnej zabudowy przetrwały kaplica św. Józefa z 1761 roku, gruntownie przebudowana w drugiej połowie XIX wieku, dawny cmentarz ewangelicki, zabudowania dworskie i karczma z około połowy XIX wieku. Na placu przed kościołem rosną dwa modrzewie, pomniki przyrody.