W 2017 roku w lasach w okolicy Osia natrafiono na ślady osady Gotów, datowanej na IV wiek naszej ery, w której dało się odczytać dawny układ przestrzenny. Wiadomość o znalezisku podano publicznie w 2022 roku.
Kościół parafialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego powstawał etapami. W 1821 roku postawiono świątynię o konstrukcji szkieletowej (szachulcowej), a w 1901 roku dobudowano do niej neogotyckie prezbiterium. Później rozebrano drewnianą wieżę i część nawy, a w latach 30. XX wieku dodano neobarokową część z wieżą. Rejestr zabytków obejmuje cały zespół kościelny: świątynię, plebanię z końca XIX wieku, organistówkę z 1894 roku i cmentarz przykościelny.
We wsi jest też cmentarz katolicki założony w XIX wieku, na którym rośnie dąb szypułkowy (obwód 425 cm) uznany za pomnik przyrody. Zachował się nieczynny cmentarz ewangelicki i murowano-drewniany spichlerz z końca XIX wieku, a w zabudowie przetrwały drewniane domy zrębowe, zbudowane w XIX i na początku XX wieku. Stał tu również kościół ewangelicki, którego już nie ma. Linię kolejową z Laskowic do Czerska, przy której leży Osie, otwarto 2 października 1906 roku.
W 1939 roku Osie było jednym z miejsc, w których Niemcy w ramach Intelligenzaktion rozstrzeliwali Polaków. Mieszkańcy wsi znaleźli się także wśród ofiar zbrodni popełnionej przez Selbstschutz w styczniu 1940 roku w pobliskim Jastrzębiu. W 1941 roku okupanci wysiedlali Polaków do obozu przejściowego w Tczewie, skąd wywożono ich do dystryktu warszawskiego Generalnego Gubernatorstwa, a ich gospodarstwa przejmowali niemieccy koloniści.
