Pierwsza znana wzmianka o wsi, zapisanej jako Mestyno, pochodzi z 1253 roku. W okresie panowania krzyżackiego Miedzno było wsią czynszową, która należała do zakonu i leżała w komturstwie świeckim.
Wieś zachowała układ owalnicy: zagrody stoją po zewnętrznej stronie dróg okrążających wydłużony plac, dziś także zabudowany. Są tu kalenicowe domy z drewna, pochodzące z połowy XIX wieku, przydrożne kapliczki, w tym murowana neogotycka kapliczka w formie słupa z XIX wieku, ozdobiona rzeźbami ludowymi, oraz dawny budynek szkolny z 1900 roku. Na skrzyżowaniu dróg rośnie lipa drobnolistna (obwód 380 cm) chroniona jako pomnik przyrody.
Na północ od wsi leży rezerwat ornitologiczny Miedzno. Powołano go 4 listopada 1968 roku zarządzeniem ministra odpowiedzialnego za leśnictwo i przemysł drzewny, aby chronić miejsca lęgowe i żerowiska ptaków wodnych i błotnych. Obejmuje dolinę Sobińskiej Strugi z przepływowym jeziorem Miedzno, otaczające je bagna i olsy. Wśród ptaków rezerwatu wymienia się żurawie, bociany czarne i bieliki.
